Blog: Lievelingsjas

Hanneke Braunblog, Hanneke Braun3 Reacties

Jij hebt er vast ook wel zo één; zo’n kledingstuk dat je favoriet is geworden. Soms zelfs zonder dat daar een heel logische reden voor is; het is misschien niet eens bijzonder mooi, geen apart model of design, geen ‘eyecatcher’, zoals dat tegenwoordig populair heet. En toch is het je lievelings… het zit je als gegoten, je voelt je er comfortabel in.

Het is deze periode 5 jaar geleden dat wij lid werden van de PGZ. Walter vloog toen al een tijdje af en toe in als gast-organist. Het leek een logische stap om na verloop van wat tijd als gezin de overstap te maken naar deze gemeente. Echter zo logisch was dit niet.

Beide afkomstig uit een ander ‘kerkelijk milieu’ sloten wij ons aan het begin van ons gezamenlijke leven aan bij een NGK gemeente. Hoewel dit ons beide de ideale ‘gulden middenweg’ leek, knaagde er bij mij iets. Ik voelde me er, laten we zeggen, niet zo thuis. Ook hierbij is het lastig onder woorden brengen waar dit gevoel vandaan kwam, een gevoel laat zich immers vaak moeilijk uitleggen. Toch weerhield het ons er niet van het een kans te geven; misschien moest het groeien. Ook na een verhuizing naar Amersfoort kozen we als vanzelfsprekend opnieuw voor een NGK gemeente. Tijdens één van de gesprekken die we destijds hadden met onze wijkpredikant kwam mijn wat oncomfortabele gevoel aan de orde. Deze beste man, een op het oog vrij conservatieve, misschien zelfs wat ontzagwekkende dominee, bij wie ik me nauwelijks uit durfde te spreken, sprak nota bene zelf de -voor mij inmiddels memorabele- woorden:

Het is als een jas die niet past.

Dát was het. Precies zó voelde het. Natuurlijk; de jas an sich voldeed op zich prima, hij deed wat hij moest doen en toch… hij zat niet lekker. Terwijl ik zelf druk zocht naar het hoe en waarom en vooral; hoe dan wél?, constateerde deze beste man slechts dat ‘deze jas mij niet past’. En dat was oké!

Eenmaal verhuisd naar Zeewolde werden we toch weer lid van de NGK gemeente, het was immers bekend terrein en tijd voor een kerkelijke zoektocht hadden we niet (ik was hoogzwanger tijdens onze verhuizing naar Zeewolde). Maar na verloop van tijd bekroop mij weer datzelfde gevoel: ook deze jas knelde.

Walter werd gevraagd om als gast-organist het organistenteam van de PGZ te versterken, en aangezien hij in de NGK het begeleiden op het orgel erg miste greep hij deze kans met beide handen aan. Het begeleiden in de PGZ vond hij erg fijn en hij voelde zich gaandeweg steeds meer vertrouwd in deze gemeente. Verwachtingen en hoop werden waarheid: uiteindelijk besloten we samen om ons aan te sluiten bij de PGZ. Opgegroeid in een PKN/SOW gemeente was deze beslissing voor mij niet zo’n moeilijke, sterker nog; hiermee kwam een stille wens uit!

Al snel voelde ik een grote behoefte in deze nieuwe gemeente van betekenis te willen zijn, iets wat ik in de voorgaande gemeentes opmerkelijk genoeg niet zo ervoer. Bovendien zou ik hier -net als Walter- mijn muzikale ei kwijt kunnen!

Het zou naïef en irreëel zijn te stellen dat de PGZ dé ideale gemeente is. Overal is wel eens wat, zou je dingen liever anders zien gaan of voel je je soms een roepende in de woestijn. Maar toch weegt dat niet op tegen dat vertrouwde gevoel als dat van je lievelingsjas, die ondanks wat rafeltjes, slijtage of zelfs hier en daar een scheurtje je lievelingsjas blijft.

De PGZ is voor mij als die comfortabele lievelingsjas. Ik voel mij hier thuis. En die jas zit nog altijd als gegoten. Oók met die rafeltjes is en blijft het mijn lievelingsjas. Vaak denk ik op zondagmorgen tijdens de dienst aan de woorden van destijds en besef me dan hoe bijzonder het soms kan lopen.

Samen zijn wij die PGZ. Die jas dus, dat bent u, dat zijn jullie. In deze gemeente vind ik stilte, rust en warmte waardoor God voor mij meer benaderbaar en voelbaar wordt. En daar ben ik dankbaar voor.

Zo vriendelijk en veilig als het licht,
zoals een mantel om mij heen geslagen,
zo is mijn God, ik zoek zijn aangezicht,
ik roep zijn naam, bestorm Hem met mijn vragen,
dat hij mij maakt, dat Hij mijn wezen richt.
Wil mij behoeden en op handen dragen.

Deel dit bericht:

3 reacties op “Blog: Lievelingsjas”

  1. Mooi verwoord Hanneke!
    Fijn dat je dit zo voelt en gedeeld hebt!
    Groet,
    Hetty Wintraaken

  2. Wat mooi, warm en enthousiast onder woorden gebracht, Hanneke! Hopelijk gaat deze jas van oersterke kwaliteit nog heel veel jaren ( met je) mee! Prachtig lied als onderstreping!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.