Blog: May the road rise to meet you…

Hanneke Braunblog, Hanneke Braun, nieuws5 Reacties

May the road rise to meet you
may the wind be always at your back
may the sun shine warm upon your face
the rain fall soft upon your field
and untill we meet again
may God hold you in the palm of his hand

Het tweede weekend oktober was ik alleen thuis. Walter en de kinderen waren mee op kerkkamp. Ik kon me in stilte voorbereiden op wat ging komen, terwijl de emoties en de spanning met de uren toenamen. Zaterdagochtend werd ik wakker; stem kwijt. In geen velden of wegen te bekennen. De paniek sloeg me om het hart, wat een ramp! Zelfs een groet naar een bekende in het dorp later die dag; het kwam er niet uit! Hoe moest het nou… En vooral; waarom, en waarom nú! Ik was niet verkouden en een dag eerder was er nog niets aan de hand. De Etos was blij met mij, ik kocht een schap leeg met pastilles en tabletten waarvan ik de effectiviteit altijd met en korrel zout neem, maar nu won de paniek het van mijn scepsis.

May the road rise to meet you…
Op zondag 14 oktober jl. zong ik dit lied mijn (enige) zus toe. Op de dag waarop zij na een proces van jaren haar Eeuwige Geloften aflegde (‘professie deed’) en daarmee definitief toetrad als zuster in de gemeenschap van de soeurs de Saint-André (zusters van Sint-Andreas). Een internationale religieuze gemeenschap die in oecumenische openheid leeft volgens en naar de spiritualiteit van Ignatius van Loyola en zich op heel diverse manieren inzet voor kerk en wereld.

Een bijzondere dag. Hoe vaak hoor je tegenwoordig nog dat jonge mensen heel bewust kiezen voor het kloosterleven? Een leven dat in geestelijke zin misschien heel rijk is maar ook offers vraagt. Want het afleggen van de geloften van ‘eeuwige armoede, zuiverheid en gehoorzaamheid’ en daarmee zelfs afstand doen van je eigen wil… dat is nogal wat. Ten diepste begrijpen waarom iemand juist hiervoor kiest is voor ons moeilijk, misschien zelfs wel onmogelijk.

Je leven volledig in dienst stellen van God. De zusters van Saint-André geven net als Andreas, leerling van Jezus, gehoor aan de uitnodiging van Jezus (“Kom en zie”), om zo bij Hem te blijven en hem tot het einde toe te volgen. De gemeenschap is geroepen om overal ter wereld te leven met de hoop om God nog meer te dienen en de “zielen te helpen” zoals Ignatius van Loyola het verwoordde. Je laten leiden door wat God -via de gemeenschap- van je vraagt. Dat betekent: je laten zenden naar daar waar je geroepen wordt. In het geval van mijn zus; zij wordt gezonden naar de gemeenschap in Ameugny om de broeders van Taizé te helpen bij de ontvangst en begeleiding van de jongeren die daar naartoe komen.

Leven in armoede betekent dat je afstand doet van je bezittingen. Op een enkel persoonlijk waardevol eigendom na behoort alles wat je meebrengt toe aan de gemeenschap. Alles wat je bezit in slechts 2 koffers. Luxe cadeaus passen daarom niet bij deze gelegenheid. Het lied waarmee ik begon heb ik als cadeau voor mijn zus gezongen tijdens de viering. Daar kon niets aards tegenop. Na afloop gaven we haar de bladmuziek, in een uitvoering van Johanna Forbes l’Estrange en Alexander l’Estrange voor SSA, oftewel vrouwenkoor, om het nog eens met elkaar te kunnen zingen. Want zingen, dát kunnen ze daar als de beste!

De Eucharistieviering werd geleid door Patrick Goujon, priester in de orde van de Jezuïeten. Centraal stond de tekst uit Marcus 10: “Wat is het moeilijk voor rijken om het koninkrijk van God binnen te gaan. (…) Iedereen die broers of zussen, moeder, vader of kinderen, huis of akkers heeft achtergelaten omwille van mij en het evangelie, zal het honderdvoudige ontvangen (…) en in de tijd die komt het eeuwige leven”.

De leerlingen van Jezus zijn verbijsterd over wat ze horen: zelfs degenen die dicht bij God staan kunnen niet voor hun eigen behoud zorgen. Het behoud van de mensheid is Gods ruimhartige en onvoorwaardelijke aanbod: Hij is goed, zonder gebreken, zonder voorbehoud. Daar waar de dood toeslaat redt God. God geeft broeders, zusters, kinderen, huizen, land… maar niet zonder vervolgingen, want deze bezittingen wekken jaloezie. God geeft wat Hij is: wij leven uit zijn goedheid in het ontdekken van nieuwe banden. Niet omdat onze biologische familie afgewezen moet worden omwille van zijn Naam, maar omdat God vermenigvuldigt: Hij vermenigvuldigt de broden, de broers, de zusters. God is Vader, dat is alles. De goedheid van God is als een fontein van bruisend water.

Terug naar mijn zus. Ik kan niet ontkennen dat het een dag was met een lach en een traan. Met gemengde gevoelens. Maar natuurlijk ben ik ook trots op haar en is en blijft ze dezelfde zus, mijn zus.

Maar het gemis zal er ook blijven. Het is soms moeilijk om niet meer elkaars leven te delen. Dat maakt de afstand soms moeilijk overbrugbaar. En dan heb ik het nog niet eens over de fysieke afstand. De afgelopen jaren heb ik soms stilletjes gehoopt dat ze toch nog een andere keuze zou maken, weliswaar tegen beter weten in. Gaandeweg de jaren bleek die hoop inderdaad tevergeefs. Maar het is goed zo: hier is ze op haar plek, hier is ze gelukkig. Het is een troostrijke gedachte dat we, hoewel we letterlijk en figuurlijk soms ver van elkaar verwijderd zijn, ons beiden geborgen weten in de palm van Zijn hand.

Ik heb bewondering voor haar authenticiteit, voor de manier waarop zij in het leven staat en de moed heeft om een ander pad te gaan dan de meeste mensen gaan. Zonder materialisme. Zonder zorgen over zaken waar wij ons vaak heel druk om kunnen maken. Daar kunnen wij nog veel van leren.

En mijn stem?

Die was zondagmorgen wonderwel helemaal terug; dat kon geen toeval zijn. Dank U wel!

Dat de weg naar je toekomt
dat de wind je steunt in je rug
dat de zon je gezicht laat stralen
dat de regen je veld vruchtbaar maakt
dat God tot op de dag dat we elkaar weer zien
je draagt in de palm van zijn hand

Meer informatie: http://www.saint-andre.be/nl

Deel dit bericht:

5 reacties op “Blog: May the road rise to meet you…”

  1. Prachtig en warm onder woorden gebracht Hanneke. Wat een gelovige moed van je zus en van jou om er zo naar te kijken ! Je zus is niet “weg”, maar bewandelt een ” andere weg”. Sterkt met de “afstand”. Lieve groet, Nelly

  2. Dank je dat je deze bijzondere gebeurtenis en jouw beleving daarbij met ons wilt delen. Mooie woorden over het ‘leven met God’, de ‘ weg in Jezus voetsporen ‘.

  3. Wat bijzonder, Hanneke, fijn dat je kon zingen en bijzonder dat jij en je zus allebei jullie eigen, door God gezegende, weg mogen gaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.