Blog: van boven gestuurd

Karlien Lodewijkblog, Karlien Lodewijk, nieuwsPlaats een reactie

‘Dat is een tekening van mijn oma toen ze 38 was. Die wordt vernietigd als ik dood ben. En die, daar boven, dat zijn mijn ouders en mijn zusje. Die foto’s gaan mee mijn graf in. Mijn zusje is gestikt toen ze 2 was, net na de oorlog, tja, dat gebeurde toen.’

Met verbazing luisteren we. Deze verhalen zagen we niet aankomen. En de plek ook niet. Een rijtjeshuis, in een andere stad, vol met spullen. Er is geen stukje muur meer leeg. Alles hangt vol, alle kasten staan vol. Het voelt alsof we in een huis staan waarin de Efteling en een Oud-Veluws Museum elkaar ontmoeten. We kijken onze ogen uit. Dierenbeeldjes, Mariabeeldjes, foto’s, kristal, allerlei zelfgemaakte handwerkjes en een kanarie in een kooi. André ziet dingen rechtstreeks uit de jaren ’60 en ’70. Ik uit de jaren ’80 en ’90. Nostalgie. Een trip ‘down memory lane’. En elk object heeft een verhaal. We gaan er maar eens voor zitten….

Een week eerder…. Via via kom ik in contact met een mevrouw van wie haar man is overleden. Er zijn geen kinderen en weinig familie. Ze wil opruimen, maar vindt het erg moeilijk om afstand te doen van het gereedschap. Ze had gehoord van de Malawigroep en vond dat een perfect doel. Zo krijgt het geliefde gereedschap een mooie bestemming.

We spreken af op een zonnige woensdagmiddag. Ik neem mijn ‘mede-malawiaan’ André mee, hij heeft een bus en verstand van gereedschap. De bewuste dag rijden we een beetje onrustig naar het adres. Het is ruim een half uur rijden, dus we fantaseren een beetje wat we aan zullen treffen.

We krijgen ongelooflijk veel goed en nuttig gereedschap, mevrouw lijkt blij dat ze ons kan helpen, wij zijn haar dankbaar. En dan gaan we thee drinken en komen de verhalen. Hoe ze haar man ontmoet heeft in de jaren ‘60, over haar jeugd in het centrum van Amsterdam, over dat ze zich best alleen voelt en dat haar gezondheid haar in de steek laat. We luisteren, praten met haar, vragen naar de vele herinneringen die overduidelijk in het hele huis staan uitgestald. Elk beeldje heeft een verhaal, het houdt niet op. En we luisteren ademloos. En ze lijkt met elk verhaal een beetje op te fleuren. We beloven haar na afloop van onze reis naar Malawi foto’s te sturen van wat we met het gereedschap hebben gebouwd. Dan nemen we afscheid, we zwaaien en rijden weg.

Terug in de auto zijn we stil. Het gereedschap is plots niet meer belangrijk. We hebben een mevrouw ontmoet, we hebben haar gehoord en gezien en we zijn er stil van. ‘Dit is van boven gestuurd’, zeggen we bijna tegelijk.

Deel dit bericht:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.