Blog: Gebedspastoraat en stilteretraite in de Spil

Elizabeth Witteveenblog, Elizabeth Witteveen, nieuws5 Reacties

Het afgelopen jaar hebben Jan-Peter en ik veel meegemaakt. Een diagnose die je als mens zijn niet wil horen, namelijk dat je ongeneeslijk ziek bent, een vorm van ALS hebt en niet meer beter wordt, hakte erin als een bom. Het lijkt een soort rouwproces. Elke keer moeten we accepteren dat dingen niet meer lukken, dat ik steeds meer hulp moet vragen en dingen die ik graag deed moet loslaten. Zoals het gospelkoor Joy waar ik acht jaar lid van ben geweest, de Book-Inn waar ik als vrijwilliger met liefde en passie in de winkel stond. Er brak geestelijk iets in me. Ik kon het niet bevatten dat mijn lichaam me zo in de steek liet.

In april mocht ik vanuit onze gemeente gebedspastoraat en ziekenzalving ontvangen. Het was een bijzondere ervaring zo dicht bij God te komen en alles bij God te brengen en in Zijn handpalm te laten rusten. Het bleek ook een mooie voorbereiding te zijn op mijn drie dagen in retraitecentrum de Spil in mei. Ik ging alleen, in een groot verlangen tot rust te komen en bij God te zijn.

Op maandag kwam ik aan en werd liefdevol ontvangen. We waren met 6 mensen, bijna allemaal dertigers. Iedereen vertelde de reden van komst en wat ze zochten. Om twaalf uur ‘s middags tijdens het middaggebed in de kapel ging de stilte over in een bijzonder moment waarin ik ging beseffen hoe het echt is om stil te zijn. Die dag heeft God me bij de arm genomen. Ik kreeg en boodschap door, zoiets als ‘komende dagen gaan we samen op weg’. God leidde me naar het grasveld en daar stonden schapen en ik kreeg de Bijbeltekst door ‘De Heer is mijn herder’. Die tekst kwam telkens weer terug. Drie keer per dag was een gebedsmoment in de kapel en tussendoor mocht je ook in de kapel zijn. Je moest dan een kaars aansteken in de hal. Ook tijdens het eten mocht je niet praten. Ik heb bepaalde vragen bij God neergelegd en heb een aantal antwoorden gekregen. Die dagen heb ik een persoonlijk gebed gemaakt.

De combinatie van gebedspastoraat en ziekenzalving en drie dagen stilteretraite heeft me gebracht dat ik van binnen rustiger ben geworden en dat God me door en door kent, beter dan dat ik mezelf ken. Het heeft me meer gebracht dan ik verwacht had. Ook al weet ik de afloop van deze ziekte niet, een ding staat vast: ‘de Heer is mijn Herder, het ontbreekt mij aan niets’. God zal mij nooit loslaten.

Deel dit bericht:

5 reacties op “Blog: Gebedspastoraat en stilteretraite in de Spil”

  1. Lieve Elizabeth,

    wat ben ik trots op jou en blij dat je het deelt. Weer heb ik de tranen in de ogen. Dank je wel voor een blik in je hart, je bemoediging voor een ieder.
    Veel liefs
    Els

  2. Lieve moedige, dappere Elizabeth
    We houden een plekje voor je vrij in de winkel 😊 en in ons hart. Dank voor je bericht, we wensen je blijvende vrede maar ook toch heel graag genezing toe. Hij kent ons verlangen,
    Liefs

  3. Wees zo gezegend, Elisabeth.

    Hij gaf zijn engelen bevel
    dat jou geen ding zou schaden;
    zij zullen je naar Gods bestel
    behoeden op je paden.
    Ja, zij zijn om je als een wacht,
    zij dragen je op handen.
    ( uit psalm 91 )

  4. Elisabeth wat een mooi inspirerend verhaal iets waar we allemaal een voorbeeld aan mogen nemen in moeilijke tijden onze zorgen in gebed bij God brengen en zo weer kracht te mogen ontvangen waar we verder mee kunnen.

    Jan Niekolaas.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.