Kerk-zijn in tijden van corona

Elsbeth Grutekeblog

De Zuid-Amerikaanse schrijver Gabriel Marquez schreef een boek met de titel ‘Liefde in een tijden van cholera’. Een verhaal over een onmogelijke liefde. Ik moest aan die titel denken nu we de komende tijd in de Protestantse Gemeente Zeewolde geen kerkdiensten kunnen houden en er ook allerlei andere kerkelijke bijeenkomsten, zoals de ouderenochtend, niet door kunnen gaan.

We zijn voor een paar weken, we hopen en bidden dat daarna het hoogtepunt van de epidemie voorbij is, dakloos geworden als kerk. We kunnen niet samen komen op onze vertrouwde plek. Het zal vreemd aanvoelen op de zondagochtend om niet naar het huis van de Heer in het centrum van Zeewolde te kunnen trekken. Om niet samen te vieren, te bidden, te zingen en te ontmoeten bij de koffie. Voor veel van ons zit dat diep in ons DNA om zondagochtend naar de kerk te gaan. Op twitter schreef iemand dat dat een beetje voelt als dakloos zijn, nu dat even niet kan. Ontheemd kan het misschien ook voelen.

We weten gelukkig ook dat de kerk meer is dan de fysieke plaats waar we de eredienst vieren. Dat we gemeente van Christus zijn overstijgt het gebouw. Het blijkt uit hoe we met elkaar leven in het dorp, hoe we naar elkaar omzien, hoe we voor, en met, elkaar bidden. We zijn kerk van Christus omdat Hij ons aan elkaar verbindt en omdat we Hem toebehoren. Dat gaat allemaal door, daar kan het corona-virus geen afbreuk aan doen. Juist nu mensen misschien angstig worden, vrezen voor hun gezondheid, opzien tegen wat er gaat gebeuren, is het belangrijk dat we onze onderlinge verbondenheid als gemeente van de Heer blijven ervaren. De Protestante Gemeente Zeewolde bestaat uit creatieve mensen. Ik wil u stimuleren om na te denken over hoe we er voor elkaar kunnen zijn. Gelukkig zijn er telefoons en computers, de post werkt ook nog altijd. Laten we samen kerk zijn in deze tijden van Corona, totdat we elkaar weer in de eredienst kunnen ontmoeten.

Twee weken geleden zongen we het mooie lied ‘De vreugde voert ons naar dit huis’ met als laatste couplet:
‘Dit huis slijt met ons aan de tijd,
maar blijven zal de kracht,
die wie hier schuilen verder leidt,
tot alles is volbracht.’

Ons huis is tijdelijk gesloten, tot die tijd mogen we bij God, en bij elkaar, schuilen.
Ds. Elsbeth

Deel dit bericht: